ویژگی های اصفهان به انگلیسی

خواص دارویی و گیاهی

ویژگی های اصفهان به انگلیسی
ویژگی های اصفهان به انگلیسی

Isfahan (historically also rendered in English as Ispahan, Sepahan, Esfahan or Hispahan) (Persian: اصفهان‎, romanized: Esfahān [esfæˈhɒːn] (listen)) is a city in Iran. It is located 406 kilometres (252 miles) south of Tehran, and is the capital of Isfahan Province.

Isfahan has a population of approximately 1.6 million,[4] making it the third largest city in Iran after Tehran and Mashhad, but was once one of the largest cities in the world.

Isfahan is an important city as it is located at the intersection of the two principal north–south and east–west routes that traverse Iran. Isfahan flourished from 1050 to 1722, particularly in the 16th and 17th centuries under the Safavid dynasty when it became the capital of Persia for the second time in its history under Shah Abbas the Great. Even today the city retains much of its past glory.

It is famous for its Perso–Islamic architecture, grand boulevards, covered bridges, palaces, tiled mosques, and minarets. Isfahan also has many historical buildings, monuments, paintings and artefacts. The fame of Isfahan led to the Persian pun and proverb “Esfahān nesf-e- jahān ast”: Isfahan is half (of) the world.[5]ویژگی های اصفهان به انگلیسی

The Naghsh-e Jahan Square in Isfahan is one of the largest city squares in the world. UNESCO has designated it a World Heritage Site.

“Isfahan” is derived from Middle Persian Spahān. Spahān is attested in various Middle Persian seals and inscriptions, including that of Zoroastrian Magi Kartir,[6] and is also the Armenian name of the city (Սպահան). The present-day name is the Arabicized form of Ispahan (unlike Middle Persian, and similar to Spanish, New Persian does not allow initial consonant clusters such as sp[7]). The region appears with the abbreviation GD (Southern Media) on Sasanian numismatics. In Ptolemy’s Geographia it appears as Aspadana, translating to “place of gathering for the army”. It is believed that Spahān derives from spādānām “the armies”, Old Persian plural of spāda (from which derives spāh ‘army’ and spahi (soldier – lit. of the army) in Middle Persian).

Human habitation of the Isfahan region can be traced back to the Palaeolithic period. Recent discoveries archaeologists have found artifacts dating back to the Palaeolithic, Mesolithic, Neolithic, Bronze and Iron ages.

What was to become the city of Isfahan in later historical periods probably emerged as a locality and settlement that gradually developed over the course of the Elamite civilisation (2700–1600 BCE).

Under Median rule, this commercial entrepôt began to show signs of a more sedentary urbanism, steadily growing into a noteworthy regional centre that benefited from the exceptionally fertile soil on the banks of the Zayandehrud River in a region called Aspandana or Ispandana.

Once Cyrus the Great (reg. 559–529 BCE) had unified Persian and Median lands into the Achaemenid Empire (648–330 BCE), the religiously and ethnically diverse city of Isfahan became an early example of the king’s fabled religious tolerance. It was Cyrus who, having just taken Babylon, made an edict in 538 BCE, declaring that the Jews in Babylon could return to Jerusalem (see Ezra ch. 1). Now it seems that some of these freed Jews settled in Isfahan instead of returning to their homeland. The 10th-century Persian historian Ibn al-Faqih wrote:.mw-parser-output .templatequote{overflow:hidden;margin:1em 0;padding:0 40px}.mw-parser-output .templatequote .templatequotecite{line-height:1.5em;text-align:left;padding-left:1.6em;margin-top:0}

“When the Jews emigrated from Jerusalem, fleeing from Nebuchadnezzar, they carried with them a sample of the water and soil of Jerusalem. They did not settle down anywhere or in any city without examining the water and the soil of each place. They did all along until they reached the city of Isfahan. There they rested, examined the water and soil and found that both resembled Jerusalem. Thereupon they settled there, cultivated the soil, raised children and grandchildren, and today the name of this settlement is Yahudia.”[8]

The Parthians in the period 250–226 BCE continued the tradition of tolerance after the fall of the Achaemenids, fostering the Hellenistic dimension within Iranian culture and the political organisation introduced by Alexander the Great’s invading armies. Under the Parthians, Arsacid governors administered the provinces of the nation from Isfahan, and the city’s urban development accelerated to accommodate the needs of a capital city.

The next empire to rule Persia, the Sassanids (226–652 CE), presided over massive changes in their realm, instituting sweeping agricultural reform and reviving Iranian culture and the Zoroastrian religion. Both the city and region were then called by the name Aspahan or Spahan. The city was governed by a group called the Espoohrans, who came from seven noble and important Iranian royal families. Extant foundations of some Sassanid-era bridges in Isfahan suggest that the Sasanian kings were fond of ambitious urban planning projects. While Isfahan’s political importance declined during the period, many Sassanid princes would study statecraft in the city, and its military role developed rapidly. Its strategic location at the intersection of the ancient roads to Susa and Persepolis made it an ideal candidate to house a standing army, ready to march against Constantinople at any moment. The words ‘Aspahan’ and ‘Spahan’ are derived from the Pahlavi or Middle Persian meaning ‘the place of the army’.[9] Although many theories have been mentioned about the origin of Isfahan, in fact little is known of it before the rule of the Sasanian dynasty (c. 224 – c. 651 CE). The historical facts suggest that in the late 4th and early 5th centuries, Queen Shushandukht, the Jewish consort of Yazdegerd I (reigned 399–420) settled a colony of Jews in Yahudiyyeh (also spelled Yahudiya), a settlement 3 km northwest of the Zoroastrian city of Gabae (its Achaemid and Parthian name; Gabai was its Sasanic name, which was shortened to Gay (Arabic ‘Jay’) that was located on the northern bank of the Zayanderud River. The gradual population decrease of Gay (Jay) and the simultaneous population increase of Yahudiyyeh and its suburbs after the Islamic conquest of Iran resulted in the formation of the nucleus of what was to become the city of Isfahan. The words “Aspadana”, “Ispadana”, “Spahan” and “Sepahan”, all from which the word Isfahan is derived, referred to the region in which the city was located.

Isfahan and Gay were both circular in design, a characteristic of Parthian and Sasanian cities.[10] However, this reported Sasanian circular city of Isfahan is not uncovered yet.[11]

When the Arabs captured Isfahan in 642, they made it the capital of al-Jibal (“the Mountains”) province, an area that covered much of ancient Media. Isfahan grew prosperous under the Persian Buyid (Buwayhid) dynasty, which rose to power and ruled much of Iran when the temporal authority of the Abbasid caliphs waned in the 10th century. The Turkish conqueror and founder of the Seljuq dynasty, Toghril Beg, made Isfahan the capital of his domains in the mid-11th century; but it was under his grandson Malik-Shah I (r. 1073–92) that the city grew in size and splendour.[12]

After the fall of the Seljuqs (c. 1200), Isfahan temporarily declined and was eclipsed by other Iranian cities such as Tabriz and Qazvin.

During his visit in 1327, Ibn Battuta noted that “The city of Isfahan is one of the largest and fairest of cities, but it is now in ruins for the greater part.”[13] It regained its importance during the Safavid period (1501–1736). The city’s golden age began in 1598 when the Safavid ruler Shah Abbas I (reigned 1588–1629) made it his capital and rebuilt it into one of the largest and most beautiful cities in the 17th century world. In 1598 Shah Abbas the Great moved his capital from Qazvin to the more central Isfahan; he name it Ispahān (New Persian) so that it wouldn’t be threatened by the Ottomans. This new status ushered in a golden age for the city, with architecture and Persian culture flourishing. In the 16th and 17th centuries, thousands of deportees and migrants from the Caucasus, that Abbas and other Safavid rulers had permitted to emigrate en masse, settled in the city. So now the city had enclaves of Georgian, Circassian, and Daghistani descent.[14] Engelbert Kaempfer, who dwelt in Safavid Persia in 1684–85, estimated their number at 20,000.[14][15] During the Safavid era, the city contained a very large Armenian community as well. As part of Abbas’s forced resettlement of peoples from within his empire, he resettled as many as 300,000 Armenians[16][17]) from near the unstable Safavid-Ottoman border, primarily from the very wealthy Armenian town of Jugha (also known as Old Julfa) in mainland Iran.[17] In Isfahan, he ordered the foundation of a new quarter for these resettled Armenians from Old Julfa, and thus the Armenian Quarter of Isfahan was named New Julfa.[16][17] Today, the New Jolfa district of Isfahan remains a heavily Armenian-populated district, with Armenian churches and shops, the Vank Cathedral being especially notable for its combination of Armenian Christian and Iranian Islamic elements. It is still one of the oldest and largest Armenian quarters in the world. Following an agreement between Shah Abbas I and his Georgian subject Teimuraz I of Kakheti (“Tahmuras Khan”), whereby the latter submitted to Safavid rule in exchange for being allowed to rule as the region’s wāli (governor) and for having his son serve as dāruḡa (“prefect”) of Isfahan in perpetuity, the Georgian prince converted to Islam and served as governor.[14] He was accompanied by a troop of soldiers,[14] some of whom were Georgian Orthodox Christians.[14] The royal court in Isfahan had a great number of Georgian ḡolāms (military slaves), as well as Georgian women.[14] Although they spoke both Persian and Turkic, their mother tongue was Georgian.[14] During Abbas’s reign, Isfahan became very famous in Europe, and many European travellers made an account of their visit to the city, such as Jean Chardin. This prosperity lasted until it was sacked by Afghan invaders in 1722 during a marked decline in Safavid influence.

Thereafter, Isfahan experienced a decline in importance, culminating in a move of the capital to Mashhad and Shiraz during the Afsharid and Zand periods respectively, until it was finally moved to Tehran in 1775 by Agha Mohammad Khan, the founder of the Qajar dynasty. (See https://www.britannica.com/place/Tehran)

In the early years of the 19th century, efforts were made to preserve some of Ifsahan’s archeologically important buildings. The work was started by Mohammad Hossein Khan during the reign of Fath Ali Shah.[18]

In the 20th century, Isfahan was resettled by a very large number of people from southern Iran, firstly during the population migrations at the start of the century, and again in the 1980s following the Iran–Iraq War.

Today, Isfahan produces fine carpets, textiles, steel, handicrafts, and traditional foods including sweets. There are nuclear experimental reactors as well as facilities for producing nuclear fuel (UCF) within the environs of the city. Isfahan has one of the largest steel-producing facilities in the region, as well as facilities for producing special alloys. Mobarakeh Steel Company is the biggest steel producer in the whole of the Middle East and Northern Africa, and it is the biggest DRI producer in the world.[19] The Isfahan Steel Company was the first manufacturer of constructional steel products in Iran, and it remains the largest such company today.[20]

The city has an international airport and a metro line.

There are a major oil refinery and a large airforce base outside the city. HESA, Iran’s most advanced aircraft manufacturing plant, is located just outside the city.[21][22] Isfahan is also attracting international investment,[23] especially in the Isfahan City Center[24] which is the largest shopping mall in Iran and the fifth largest in the world.[25]

Isfahan hosted the International Physics Olympiad in 2007.

The city is located in the lush plain of the Zayanderud River at the foothills of the Zagros mountain range. The nearest mountain is Mount Soffeh (Kuh-e Soffeh), just south of the city. No geological obstacles exist within 90 kilometres (56 miles) north of Isfahan, allowing cool winds to blow from this direction. Situated at 1,590 metres (5,217 ft) above sea level on the eastern side of the Zagros Mountains, Isfahan has an arid climate (Köppen BWk). Despite its altitude, Isfahan remains hot during the summer, with maxima typically around 35 °C (95 °F). However, with low humidity and moderate temperatures at night, the climate is quite pleasant. During the winter, days are mild while nights can be very cold. Snow has occurred at least once every winter except 1986/1987 and 1989/1990.[26] The Zayande River starts in the Zagros Mountains, flowing from the west through the heart of the city, then dissipates in the Gavkhooni wetland.

Air pollution is one of the major environmental issues in Isfahan. Due to an increase in the number of cars in the city, thermal power plants, petrochemical complexes and the oil refinery in the west of the city, air pollution levels have increased markedly in the second half of the 20th century. With the introduction of national environment levels for heavy industry, industrial pollution has been reduced in recent years. However, the air quality in the city is far below world norms. Indeed, Isfahan has the highest air pollution index of all the major cities in Iran. This is thought to be partly due to its climate and geography.[30]

Main places


The city centre consists of an older section revolving around the Jameh Mosque, and the Safavid expansion around Naqsh-e Jahan Square, with nearby places of worship, palaces, and bazaars.[31]

The bridges on the Zayanderud river comprise some of the finest architecture in Isfahan. The oldest bridge is the Shahrestan bridge, whose foundations were built by the Sasanian Empire (3rd–7th century Sassanid era); it was repaired during the Seljuk period. Further upstream is the Khaju bridge, which was built by Shah Abbas II in 1650. It is 123 metres (404 feet) long with 24 arches, and also serves as a sluice gate.

Another bridge is the Choobi (Joui) bridge, which was originally an aqueduct to supply the palace gardens on the north bank of the river. Further upstream again is the Si-o-Seh Pol or bridge of 33 arches. Built during the reign of Shah Abbas the Great, it linked Isfahan with the Armenian suburb of New Julfa. It is by far the longest bridge in Isfahan at 295 m (967.85 ft).

Another notable bridge is the Marnan Bridge.

The central historical area in Isfahan is called Seeosepol (the name of a famous bridge).[33][34]

Aside from the seminaries and religious schools, the major universities of the Esfahan metropolitan area are:

There are also more than 50 technical and vocational training centres in the province under the administration of Esfahan TVTO, which provide free, non-formal training programs.[36]

Over the past decade, Isfahan’s internal highway network has been undergoing major expansion. Much care has been taken to prevent damage to valuable, historical buildings. Modern freeways connect the city to the country’s major cities, including the capital Tehran (length approximately 400 km) to the north and Shiraz (200 km) to the south. Highways also service satellite cities surrounding the metropolitan area.[37]

A line of metro that runs for 11 km from north to south opened on October 15, 2015. Two more lines are in construction, alongside with three suburban rail lines.[38]

Zob Ahan and Sepahan are the only Iranian clubs to reach the final of the new AFC Champions League.
ویژگی های اصفهان به انگلیسی

Isfahan has three association football clubs that play professionally. These are:

Sepahan has won the most league titles among the Iranian clubs (2002–03, 2009–10, 2010–11, 2011–12 and 2014–15).[65]

Giti Pasand also has a futsal team, Giti Pasand FSC, one of the best teams in Asia. They won the AFC Futsal Club Championship in 2012 and were runners-up in 2013.

Isfahan is twinned with:

Isfahan travel guide from Wikivoyage

Naqsh-e Jahan Square (Persian: میدان نقش جهان‎ Maidān-e Naqsh-e Jahān; trans: “Image of the World Square”), also known as Meidan Emam, is a square situated at the center of Isfahan, Iran. Constructed between 1598 and 1629, it is now an important historical site, and one of UNESCO’s World Heritage Sites. It is 160 metres (520 ft) wide by 560 metres (1,840 ft) long[1] (an area of 89,600 square metres (964,000 sq ft)). It is also referred to as Shah Square or Imam Square.[2]
The square is surrounded by buildings from the Safavid era.
The Shah Mosque is situated on the south side of this square. On the west side is the Ali Qapu Palace. Sheikh Lotf Allah Mosque is situated on the eastern side of this square and at the northern side Qeysarie Gate opens into the Isfahan Grand Bazaar.
Today, Namaaz-e Jom’eh (the Muslim Friday prayer) is held in the Shah Mosque.

The square is depicted on the reverse of the Iranian 20,000 rials banknote.[3]

In 1598, when Shah Abbas decided to move the capital of his empire from the north-western city of Qazvin to the central city of Isfahan, he initiated what would become one of the greatest programmes in Persian history; the complete remaking of the city. By choosing the central city of Isfahan, fertilized by the Zāyande roud (“The life-giving river”), lying as an oasis of intense cultivation in the midst of a vast area of arid landscape, he distanced his capital from any future assaults by the Ottomans, the arch rival of the Safavids,[4] and the Uzbeks, and at the same time gained more control over the Persian Gulf, which had recently become an important trading route for the Dutch and British East India Companies.[5]

The chief architect of this colossal task of urban planning was Shaykh Bahai (Baha’ ad-Din al-`Amili),[6] who focused the programme on two key features of Shah Abbas’s master plan: the Chahar Bagh avenue, flanked at either side by all the prominent institutions of the city, such as the residences of all foreign dignitaries, and the Naqsh-e Jahan Square (“Exemplar of the World”).[7] Prior to the Shah’s ascent to power, Persia had a decentralized power-structure, in which different institutions battled for power, including both the military (the Qizilbash) and governors of the different provinces making up the empire. Shah Abbas wanted to undermine this political structure, and the recreation of Isfahan, as a Grand capital of Persia, was an important step in centralizing the power.[8] The ingenuity of the square, or Maidān, was that, by building it, Shah Abbas would gather the three main components of power in Persia in his own backyard; the power of the clergy, represented by the Masjed-e Shah, the power of the merchants, represented by the Imperial Bazaar, and of course, the power of the Shah himself, residing in the Ali Qapu Palace.

The Maidan was where the Shah and the people met. Built as a two story row of shops, flanked by impressive architecture, and eventually leading up to the northern end, where the Imperial Bazaar was situated, the square was a busy arena of entertainment and business, exchanged between people from all corners of the world. As Isfahan was a vital stop along the Silk Road, goods from all the civilized countries of the world, spanning from Portugal in the West, to the Middle Kingdom in the East, found its ways to the hands of gifted merchants, who knew how to make the best profits out of them.
ویژگی های اصفهان به انگلیسی

The Royal Square was also admired by Europeans who visited Isfahan during Shah Abbas’ reign. Pietro Della Valle conceded that it outshone the Piazza Navona in his native Rome.

During the day, much of the square was occupied by the tents and stalls of tradesmen, who paid a weekly rental to the government. There were also entertainers and actors. For the hungry, there were readily available cooked foods or slices of melon, while cups of water were handed out for free by water-carriers paid for by the shop-keepers. At the entrance to the Imperial Bazaar, there were coffee-houses, where people could relax over a cup of fresh coffee and a water-pipe.[9] These shops can still be found today, although the drink in fashion for the past century has been tea, rather than coffee. At dusk, the shop-keepers packed up, and the huzz and buzz of tradesmen and eager shoppers bargaining over the prices of goods would be given over to dervishes, mummers, jugglers, puppet-players, acrobats and prostitutes.[10]

Every now and then the square would be cleared off for public ceremonies and festivities. One such occasion would be the annual event of Nowruz, the Persian New Year. Also, the national Persian sport of polo could be played in the maidan, providing the Shah, residing in the Ali Qapu palace, and the busy shoppers with some entertainment.[11][12] The marble goal-posts, erected by Shah Abbas, still stand at either end of the Maydan.

Under Abbas, Isfahan became a very cosmopolitan city, with a resident population of Turks, Georgians, Armenians, Indians, Chinese and a growing number of Europeans. Shah Abbas brought in some 300 Chinese artisans to work in the royal workshops and to teach the art of porcelain-making. The Indians were present in very large numbers, housed in the many caravanserais that were dedicated to them,[13] and they mainly worked as merchants and money-changers. The Europeans were there as merchants, Roman Catholic missionaries, artists and craftsmen. Even soldiers, usually with expertise in artillery, would make the journey from Europe to Persia to make a living.[14] The Portuguese ambassador, De Gouvea, once stated that:

Also, many historians have wondered about the peculiar orientation of the maidān. Unlike most buildings of importance, this square did not lie in alignment with Mecca, so that when entering the entrance-portal of the Shah Mosque, one makes, almost without realising it, the half-right turn which enables the main court within to face Mecca. Donald Wilber gives the most plausible explanation to this; the vision of Shaykh Bahai was for the mosque to be visible wherever in the maydān a person was situated. Had the axis of the maydān coincided with the axis of Mecca, the dome of the mosque would have been concealed from view by the towering entrance-portal leading to it. By creating an angle between them, the two parts of the building, the entrance-portal and the dome, are in perfect view for everyone within the square to admire.[16]

The Crown Jewel in the Naghs-e Jahan Square was the Masjed-e Shah, which would replace the much older Jameh Mosque in conducting the Friday prayers. To achieve this, the Shah Mosque was constructed not only with vision of grandeur, having the largest dome in the city, but Shaykh Bahai also planned the construction of a religious school and a winter-mosque clamped at either side of it.[17]

Of the four monuments that dominated the perimeter of the Naqsh-e Jahan square, the Lotfollah Mosque, opposite the palace, was the first to be built. The purpose of this mosque was for it to be a private mosque of the royal court, unlike the Masjed-e Shah, which was meant for the public.[18] For this reason, the mosque does not have any minarets and is of a smaller size. Indeed, few Westerners at the time of the Safavids even paid any attention to this mosque, and they certainly did not have access to it. It wasn’t until centuries later, when the doors were opened to the public, that ordinary people could admire the effort that Shah Abbas had put into making this a sacred place for the ladies of his harem, and the exquisite tile-work, which is far superior to those covering the Shah Mosque.

Ali Qapu (pronounced, ah-lee gah-pooh) is in effect but a pavilion that marks the entrance to the vast royal residential quarter of the Safavid Isfahan which stretched from the Maidan Naqsh-e Jahan to the Chahar Bagh Boulevard. The name is made of two elements: “Ali”, Arabic for exalted, and “Qapu” Turkic for portal or royal threshold. The compound stands for “Exalted Porte”. This name was chosen by the Safavids to rival the Ottomans’ celebrated name for their court : Bab-i Ali, or the “Sublime Porte”).
It was here that the great monarch used to entertain noble visitors, and foreign ambassadors.
Shah Abbas, here for the first time celebrated the Nowruz (New Year’s Day) of 1006 AH / 1597 A.D. A large and massive rectangular structure, the Ali Qapu is 48 m (157 ft) high and has six floors, fronted with a wide terrace whose ceiling is inlaid and supported by wooden columns.

On the sixth floor, the royal reception and banquets were held. The largest rooms are found on this floor. The stucco decoration of the banquet hall abounds in motif of various vessels and cups. The sixth floor was popularly called (the music room) as it was here that various ensembles performed music and sang songs. From the upper galleries, the Safavid ruler watched polo games, maneuvers and horse-racing below in the Naqsh-e Jahan square.[19]

The Bazaar of Isfahan is a historical market and one of the oldest and largest bazaars of the Middle East. Although the present structure dates back to the Safavid era, parts of it are more than a thousand years old, dating back to the Seljuq dynasty. It is a vaulted, two kilometer street linking the old city with the new.[20]

The Allahverdi Khan Bridge (Persian: پل الله‌وردی خان‎), popularly known as Si-o-se-pol (Persian: سی‌وسه‌پل‎, lit. ‘[the] bridge of thirty-three [spans]’),[1] is the largest of the eleven historical bridges on the Zayanderud, the largest river of the Iranian Plateau, in Isfahan, Iran.[2]

The bridge was built in the early 17th century to serve as both a bridge and a dam.[3] It is a popular recreational gathering place, and is one of the most famous examples of Iran’s Safavid architecture.

Si-o-se-pol was built between 1599 and 1602,[4] under the reign of Abbas I, the fifth Safavid king (shah) of Iran. It was constructed under the supervision of Allahverdi Khan Undiladze, the commander-in-chief of the armies, who was of Georgian origin, and was also named after him.[5]

The bridge served particularly as a connection between the mansions of the elite, as well as a link to the city’s vital Armenian neighborhood of New Julfa.[1]

The bridge has a total length of 297.76 metres (976.9 ft) and a total width of 14.75 metres (48.4 ft). It is a vaulted arch bridge consisting of two superimposed rows of 33 arches, from whence its popular name of Si-o-se-pol comes, and is made of stone. The longest span is about 5.60 metres (18.4 ft).[4] The interior of Si-o-se-pol had originally been decorated with paintings, which were often described by travelers to have been erotic.[1]ویژگی های اصفهان به انگلیسی

There is a larger base plank at the start of the bridge, under which the Zayanderud flows, supporting a tea house, which is nowadays abandoned.[citation needed]

A 17th-century drawing of Si-o-se-pol by Jean Chardin.

Benches and tables next to Si-o-se-pol.

A view of the arches under Si-o-se-pol.

Si-o-se-pol in December 2015.

Si-o-se-pol’s view of the Zayanderud.

The statue of Allahverdi Khan, next to the bridge.

Si-o-se-pol at night.

Si-o-se-pol’s walkway at night.

Baharestan (Persian: بهارستان‎, also Romanized as Bahārestān and Bahristān)[2] is a city in the Central District of Isfahan County, Isfahan Province, Iran. At the 2006 census, its population was 45,538, in 12,769 families.[3]

Baharestan is a new planned city situated 20 km southeast of Isfahan and north of Lashtar mountains along Isfahan-Shiraz Road.

Original file ‎(3,000 × 2,250 pixels, file size: 3.53 MB, MIME type: image/jpeg)

이 도시의 존재는 아케메네스 왕조 시대로 거슬러 올라가며, 10세기에는 이미 이스파한이란 이름으로 불리고 있었다. 이슬람 이후에는 특히 상업도시로서 번영, 칭기스 칸, 티무르에게 약탈을 당하기도 했다.

CC BY-SA 4.0
Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0

Click on a date/time to view the file as it appeared at that time.

ویژگی های اصفهان به انگلیسی

There are no pages that use this file.

This file contains additional information such as Exif metadata which may have been added by the digital camera, scanner, or software program used to create or digitize it. If the file has been modified from its original state, some details such as the timestamp may not fully reflect those of the original file. The timestamp is only as accurate as the clock in the camera, and it may be completely wrong.




ویژگی های اصفهان به انگلیسی

همه چیز درمورد اصفهان :

مردم اصفهان به طور عمده فارسی زبان و از ساکنان استان اصفهان و استانهای همجوار می باشند

 البته بعد از جنگ تحمیلی شمار زیادی از ساکنان منطقه های جنوب کشور به ویژه خوزستان به اصفهان مهاجرت کردند که بخش قابل توجهی از آنان نیز در شاهین شهر و فولادشهر و بهارستان (اصفهان) زندگی می کنند.


زبان شهر اصفهان :

مردم اصفهان به زبان فارسی و لهجه اصفهانی صحبت می کنند. از ویژگی‌های لهجه اصفهانی اضافه کردن حرف « س » به آخر واژگان می باشد، که به جای واژه « است » استفاده می‌شود.


دین مردم شهر اصفهان :

اسلام دین حاضر شهر محسوب می شود ولی از سده های پیش ارامنه، یهودیان و سایر اقلیتهای مذهبی نیز در شهر زندگی می کرده اند. جلفا که در جنوب اصفهان قرار گرفته منطقه ای است که بیشتر ارمنی نشین می باشد و از منطقه های خوب شهر نیز قلمداد می شود. اصفهان شهری است که اسلام به صورت تدریجی و آرام آرام به رضا و رغبت از سوی مردم اصفهان پذیرفته شد. یکی از صحابه رسول خدا و از شیعیان امام علی(ع) به نام «عبدالله بن بریر خزاعی» اسلام را به اصفهان آورد.

یهودیان اصفهان از قدیمی ترین اهالی این شهر می باشند که در گذشته در محله جویباره (اصفهان) ساکن بوده اند ولی اکنون بیشترشان به خارج کشور مهاجرت کرده اند، معدود یهودی های باقی مانده هم بیشتر در خیابان فردوسی ساکن هستند.دین ارشادی سلیمی اصلا مشخص نیست.


جمعیت شهر اصفهان چقدر است ؟

طبق سرشماری ایجاد شده در سال ۱۳٩۰، اصفهان دارای ۴،١۶٨،٢١٩ نفر جمعیت بوده است.[۸] اصفهان از دیرباز از مهمترین مراکز شهرنشینی در فلات ایران به شمار می رفته است. در ۵ دیماه ۱۳۱۹ در زمان رضاشاه برای اولین بار در ایران به سبک اروپای در اصفهان از مردم سرشماری بعمل آمد و ۲۰۴ هزار و ۶۰۰ تن را ساکن شهر اصفهان گزارش کردند.


جغرافیا شهر اصفهان ؟

اصفهان در ۴۲۵ کیلومتری تهران و در جنوب این شهر قرار دارد. شهر اصفهان دارای طول جغرافیایی ۵۱ درجه و ۳۹دقیقه و ۴۰ ثانیه شرقی و عرض جغرافیایی ۳۲ درجه و ۳۸ دقیقه و ۳۰ ثانیه شمالی می باشد. محدوده شهری آن به چهارده منطقه شهری تقسیم می شود و در خارج از محدوده شهری نیز از غرب به سمت خمینی شهر و نجف آباد، از جنوب کوه صفه و سپاهان شهر، از سمت شمال به شاهین شهر و از شرق نیز به منطقه بیابانی منتهی می شود.[۹] سطح شهر از سطح عمومی دریاها حدود ۱۵۷۰ متر ارتفاع دارد و در قسمت شمالی و شرقی به کویر محدود می‌گردد و در قسمت غربی و جنوبی نیز به سلسله کوه های زاگرس منتهی می‌شود. کوهستان کرکس در پنجاه کیلومتری شمال اصفهان و زرد کوه بختیاری در جنوب غربی آن قرار دارد. وجود آبهایی همانند زاینده رود که از کوه های زاگرس به ویژه زردکوه بختیاری سرچشمه گرفته دلیل پیدایش این شهر می باشد. شهر اصفهان بر روی دشتی به نسبت هموار با شیبی در حدود ۲ درصد و به طرف شمال شرقی بنا گردیده است. [۱۰] در طی سده های گذشته نیز به سبب وجود آب فراوانتر و آلودگی کمتر در سمت جنوب غربی توسعه بیشتری یافته است.


طبیعت شهر اصفهان :

این شهر در منطقه‌ای نیمه کویری در مرکز ایران و در کنار رودخانهٔ زاینده‌رود قرار گرفته که اززردکوه بختیاری سرچشمه میگیردو به باتلاق گاوخونی میریزدو از مراکز گردشگری، فرهنگی و اقتصادی ایران محسوب می شود. زاینده رود بزرگترین رود فلات مرکزی ایران ازکوه‌های بختیاری سرچشمه گرفته و از میان اصفهان می‌گذرد. همچنین جنگل ناژوان از مناطق خوش آب و هوای حاشیه زایند رود می‌باشد، ازدیگرمناطق طبیعی قابل گشت و گذار اصفهان می‌توان به کوه کلاه قاضی و کوه صفه اشاره نمود. منطقه کلاه قاضی یک پارک ملی است با نام پارک ملی کلاه قاضی که محل زیست جانوران زیادی مانند کل، پازن، بز، آهو، و عقاب است. کوه صفه در جنوب شهر اصفهان قرار دارد و برای تفریح مکان مناسبی است.


آب و هوا شهر اصفهان:

اقلیم شهر اصفهان در شمال و شرق از منطقه کویری تاثیر گرفته و در جنوب به جهت وجود کوه صفه از هوای خنک تری بهره مند است. آب و هوای اصفهان به طور کلی معتدل و خشک است و مقدار بارش باران و برف به نسبت کمی دارد. حداکثر درجه حرارت در تابستان ۴۰ درجه سانتی گراد است که تابستانهایی گرم و خشک را می سازد.


موزه های شهر اصفهان:

اصفهان به جهت داشتن موزه های مختلف و با ارزش مشهور است که از آن میان می توان به موزه هنرهای معاصر اصفهان، موزه هنرهای تزیینی اصفهان، موزه صنایع دستی و هنرهای سنتی اصفهان. کاخ موزه چهل ستون، موزه کلیسای وانک، موزه تاریخ طبیعی، موزه علوم و فنون آموزش پرورش، موزه آب، موزه شهدا، گنجینه سنگ نوشته های تخت فولاد و باغ موزه پروانه ها اشاره نمود.


غذاهای سنتی در اصفهان غذاهای سنتی بسیاری مورد استفاده هستند که برخی از آنها مربوط به شهرهای دیگر اصفهان بوده اند و یا در شهرهای دیگر ایران نیز رواج داشته و دارند. در این میان بریانی و خورش ماست معروف ترین غذای اصفهان می باشند. همچنین سایر غذاهای این شهر چنین می باشند: آش سماق، کله جوش که غذای ایلات قشقایی اصفهان است، سرگنجشکی، کوکو قندی، قیمه ریزه، آش ماش و قمری، یخنه ترش، ماش و زردک، اوماج سرکه و چغندر، نخود و آب.


ره‌آورد شهر معروفترین ره‌آورد اصفهان گز است. گز یک نوع شیرینی است که با گز انگبین یا ترنجبین شکر بادکا و مغز پسته، بادام، فندق یا گردو و سفیده تخم مرغ و گلاب ساخته می‌شود و در آن در از هیچ ماده شیمیایی استفاده نمی‌شود. از دیگر رها آوردهای اصفهان می توان به صنایع دستی به ویژه قابهای خاتم کاری و میناکاری، پارچه های قلمکاری شده و آثار مختلف قلمزنی اشاره نمود.


استمرار خشکی زاینده رود و عدم وجود آب برای کشاورزان استان یکی از بزرگ ترین مشکلات شهر اصفهان در سال ۹۷ میباشد.




ویژگی های اصفهان به انگلیسی

همه چیز درمورد اصفهان

همه چیز درمورد اصفهان

همه چیز درمورد اصفهان

همه چیز درمورد اصفهان

همه چیز درمورد اصفهان

همه چیز درمورد اصفهان

ببخشید من یک برنامه اندروید میخاستم بسازم
ومیخوام از اطلاعات سایت شما استفاده کنم
میخواستم ببینم مشکلی نداره باذکر اسم سایتتون
از مطالب استفاده کنم؟

با سلام
اگر به عنوان منبع لینک مارو در پایان مطالب قرار بدهید مشکلی نداره خیلی هم عالی
در ضمن اگر توان تولید برنامه اندروید دارید برای همکاری به من ایمیل بدهیدinfo@rahafun.com

بسیار بسیار عالی کامل و مفید گوگل و زیر و رو کردم تا تونستم سایت شما رو پیدا کنم واقعا مطالبتون خوبه

خیلی ممنون از اطلاعات مفیدتون من یک محصل هستم واین اطلاعات کمک زیادی به من در تحقیقم کرد . سپاسگزارم

مرسی مطالب خیلی کاربردی بود.

لطفا به زبان انگلیسی هم بنویسید.

عالی بود

عالی بود مرسی از مطالب عالیتون
سعی میکنم بازم به سایتون سر بزنم

خوب بود مرسی فقط در مورد شهرستان های اصفهان هم بنویسید.

واقعا عالی بود. برای تحقیق این سایت عالیه

عااااااااالی بود مرسی خیلی به درد خورد

عالی بود منم برای تحقیق اجتماعی از این سایت خیلی استفاده کردم
راستی آقای علی حسین شهابی اصفهان با هه دو چشمه نه با هه جیمی :giggle: :rotfl: :beauty: :present:

در جنگ های تحمیلی شمار زیادی ازمردمان شهر نجف اباد اصفهان به جنگ رفتند :pissedoff: :reallypissed:

سلام سایت شما بسیار عالی هستش من دنبال همچین مطلبی برای تحقیقم بودم اما جایی پیدا نکردم تا این که سایت شما رو پیدا کردم واقعا با تشکر از سایت خوب شما

سلام ویدا خانم
خوشحالم که مقاله “همه چیز درباره اصفحان” مفید بوده براتون
بازم به سایت تفریحی رهافان سر بزنید

ممنونم خیلی خوب بود اگه م سه چیزای بیشتری بزارید…ممنون م شم. : :heh:

خیلی عالی بود. ممنون

خواهش می کنم
خوشحالم از مطلب درباره اصفحان خوشت اومده
بازم به سایت رهافان سر بزن

خیلی مطالب خوبی بود :rose:

قابل نداشت امیر علی جان
خوشحالم از مقاله ” همه چیز درباره اصفهان ” خوشت اومده

:snicker: :snicker: :snicker: :snicker: :snicker: :rotfl: :rotfl: :rotfl: :rotfl: :rotfl: :rotfl: :beauty: :beauty:

mamonon az etelaatonnnnnnn

خواهش می کنم
امیدوارم مقاله درباره اصفهان مفید بوده باشه

سلام دوست عزیز خیلی جالب بود ممنونم ولی میشه درمورد سی وسی پل بیشتر توضیح بدهید

سلام شایسته خانم
چشم حتما سعی می کنم مقاله درباره سی وسه پل بزارم
بازم به سایت سر بزنید.خوشحال میشم.

بهترین روش های نگهداری گل های آپارتمانی

چیکار کنیم در فصل گرما زیاد عرق نکنیم؟

همه چیز در مورد شب اول عروسی و حقایق باورنکردنی

تحقیق راجع به شهر اصفهان

تاریخچه شهر اصفهان و ناگفته های این شهر

داستان های عشقی و خیانت

رمان کوتاه بدون سانسور و عاشقانه

رمان کوتاه عاشقانه بدون سانسور

رمان کوتاه بدون سانسور

رمان کوتاه عاشقانه و بهترین تعریف عشق

شعر عاشقانه

شب زفاف



جملات زیبا تبریک روز مادر

بیوگرافی کامل آرات حسینی پسر فوتبالیست نابغه ایرانی همراه عکس

همسر کیهان کلهر نوازنده معروف ایرانی کیست ؟

همسر عسل مردی بازیگر نقش نوجوانی مژگان در سریال بچه مهندس دو کیست ؟

عکس های جدید بازیگران در مراسم افتتاحیه جشنواره فجر ۹۷

دانلود فیلم عروسی امیر حسین صدیق به صورت کامل بدون سانسور

نحوه دریافت کارت سوخت با سهمیه ۶۰ لیتر در سال ۹۷

جملات فاز بالا و سنگین

تمامی حقوق این سایت برای رها فان محفوظ است و هرگونه کپی برداری از مطالب و قالب پیگرد قانونی دارد . طراحی و کدنویسی : شیکنا

اصفهان مشهور به نصف جهان، که از شهرهای مشهور گردشگری ایران بوده و در طول سال میزبان گردشگران از سراسر ایران و کشورهای خارجی است.

اصفهان بناهای تاریخی و فرهنگی بسیاری دارد که تعداد بسیار زیاد این بناها در فهرست آثار تاریخی ایران قرار گرفته‌اند در این مقاله بیشتر به معرفی مشهورترین جاذبه‌های گردشگری این شهر می‌پردازیم که هر گردشگری به بازدید از این مکان‌ها می‌رود.

میدان نقش جهان یکی از بزرگترین و زیباترین میدان‌های جهان است. این میدان با ۵۰۷ متر طول و ۱۵۸ متر عرض، چهار اثر تاریخی اصفهان (مسجد شیخ لطف‌الله، مسجد امام، سر در بازار قیصریه و کاخ عالی قاپو) را در خود جای داده است. دورتادور میدان نقش جهان ۲۰۰ حجره‌ی ۲ طبقه دارد و گردشگران هم برای بازدید از این میدان می‌آیند و هم برای خرید. زمانی که صفویان اصفهان را به عنوان پایتخت انتخاب کردند، میدان نقش جهان احداث شد. در این هنگام مسجد امام، مسجد شیخ لطف‌الله و سردر بازار قیصریه نیز ساخته شد.

ویژگی های اصفهان به انگلیسی

عکس از: irantravelingcenter

در آن دوران در میدان نقش جهان مسابقات و بازی‌هایی مانند چوگان و قاپوق‌اندازی برگزار می‌شد. سان و رژه‌ی سربازان و سپاهیان هم در این میدان انجام می‌شد. در دوران قاجار قسمت‌هایی از این میدان در اثر بی‌توجهی تخریب شد اما در دوران پهلوی و پس از پیروزی انقلاب اسلامی کار مرمت روی قسمت‌های تخریب‌شده انجام می‌گیرد. میدان نقش جهان در ۸ بهمن ۱۳۱۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. 

عکس از: سایت وسگون

عکس از: عباس پوستین دوز

جای‌جای اصفهان پر از آثار تاریخی و گردشگری فراوانی است که هر گردشگری را وسوسه می‌کند تا حداقل یک بار به این شهر سفر کند.

چنانچه شما هم دوست دارید به این شهر زیبا سفر کنید و از دیدنی‌های این شهر بازدید کنید می‌توانید تور اصفهان را از طریق کجارو به‌سادگی جستجو کنید و از میان فهرست تورهای ده‌ها آژانس معتبر، بهترین تورها را مشاهده و قیمت آن‌ها را مقایسه کنید و در نهایت ارزان‌ترین تور به شهر زیبای اصفهان را انتخاب کنید.

 عکس از: علیرضا کیخا

 باغ چهل ستون یکی از جاذبه‌های گردشگری شهر اصفهان است و کمتر کسی است که آن را نشناسد. این باغ مساحتی بالغ بر ۶۷ هزار متر مربع دارد و ساخت آن سال‌ها به طول انجامیده است. در آن دوران این باغ را باغ جهان‌نما می‌نامیدند و در ابتدا شاه عباس کوشکی به شکل کلاه فرنگی بنا کرد و می‌توان آن را بنای اولیه‌ی کاخ چهل ستون نامید. این باغ در میدان امام حسین واقع در خیابان استانداری اصفهان قرار دارد.

عمارت چهل ستون در واقع بیست ستون دارد و انعکاس ستون‌های عمارت در حوض مقابل آن باعث شده که این عمارت را «چهل ستون» بنامند. اما برخی از مورخان معتقد هستند که کاخی که شاه عباس دوم آن را تکمیل کرد، چهل ستون داشته اما در آتش‌سوزی سال ۱۱۱۸ هجری قمری تنها بیست ستون از آن‌ها باقی ماند. آینه‌کاری‌ها، نقاشی‌های بزرگ دیواری و ستون‌های چوبی از زیبایی‌های چشم‌نواز این کاخ است. در و پنجره‌ها نیز منبت و خاتم‌کاری بوده و نمایشگر هنرهای اصیل ایرانی هستند. حکمرانان صفوی در تالار مرکزی کاخ از میهمانان و شخصیت‌های خارجی پذیرایی می‌کردند.

مسجد جمعه اصفهان، از قدیمی ترین مجموعه معماری مذهبی در ایران است. قديمی‌ترين بنای تاريخی اصفهان را بايد مسجد جمعه يا مسجد جامع اصفهان تلقی کرد. سيمای فعلی مسجد عمدتا مربوط به اقدامات دوره سلجوقی است، اما تعميرات و الحاقات آن به دوران‌های بعد به‌خصوص عصر صفويان مربوط می‌شود. گرچه در کاوش‌های باستان‌شناسی آثاری متعلق به دوران آل‌بويه و قرن سوم هجری باز می‌گردد. در همين کاوش‌ها آثار قبل از اسلام نيز کشف شده است.

عکس از: خبرگزاری ایمنا

مسجد جمعه اصفهان که به مسجد جامع عتیق نیز شهرت دارد در میدان قیام، خیابان علامه مجلسی اصفهان واقع شده، به بیانی دیگر در بخش قدیمی اصفهان، ضلع باختری خیابان هاتف و انتهای بازار بزرگ واقع شده است. به‌طور کلی به همان اندازه که میدان نقش جهان و عمارات تاریخی اطراف آن یادآور معماری و هنر دوران صفوی است، مسجد جمعه و محلات پیرامون آن افسانه زندگی در عهد سلجوقیان و روزگار پیش از آن را بیان می‌کند.

 عکس از:tripyar

منارجنبان هم از دیگر آثار تاریخی است که گردشگران را به اصفهان جذب می‌کند. در این بنا عارفی به نام «عمو عبدالله کارلادانی» دفن شده و بر سنگ قبر او تاریخ ۷۱۶ هجری ثبت شده است. این تاریخ با حکومت سلطان محمد خدابنده الجایتو ایلخان مصادف است. بنای منارجنبان به شکل یک بقعه و دو مناره است؛ ارتفاع هر یک از این مناره‌ها ۷/۵ متر بوده و آن چه این‌ها را از سایر مناره‌ها متمایز کرده، تکان خوردن آن است. با تکان خوردن یکی از مناره‌ها، هم مناره‌ی دیگر و هم کل ساختمان تکان می‌خورد. دلیل این پدیده مدت‌ها ناشناخته بود اما یکی از دلایل آن را می‌توان پدیده‌ای فیزیکی به نام «تشدید» یا «اثر دوپلر» نامید؛ چون این دو مناره شبیه هم و بسیار سبک هستند، تکان خوردن یکی روی دیگری اثر می‌گذارد.

محققان قدمت این بنا را به دوران ایلخانی نسبت می‌دهند اما شکل مناره‌ها به گونه‌ای است که این حدس را در ذهن باستان‌شناسان زنده می‌کند که آن‌ها را در دوران صفویه به دیوارها اضافه کرده‌اند. این اثر در تاریخ ۲۰ خرداد سال ۱۳۲۱ با شماره‌ی ۳۴۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

عکس از: محمدرضا مصطفی زاده

مدرسه‌ی چهارباغ اصفهان یکی از مدارس تاریخی اصفهان است که آن را مدرسه‌ی سلطانی یا مدرسه‌ی مادرشاه نیز می‌نامند. این بنا را می‌توان آخرین بنای تاریخی دوران صفوی (دوران حکومت آخرین پادشاه صوفی، شاه سلطان حسین) نامید که به منظور تدریس و تعلیم طلاب علوم دینی مورد استفاده قرار می‌گرفت. ساخت این مدرسه ۱۰ سال (از سال ۱۱۱۶ تا ۱۱۲۶ هجری قمری) طول کشید و در ضلع شرقی خیابان چهارباغ قرار دارد. 

مدرسه چهارباغ که گفته می‌شود مسجد هم بوده، در زمینی به مساحت ۸۵۰ متر مربع ساخته شده است. این مدرسه کاشی‌کاری‌های بسیار زیبایی دارد و در مجلل آن با طلا و نقره کار شده و در نوع خود شاهکار محسوب می‌شود. در ضلع شرقی مدرسه، کاروانسرایی متصل به آن قرار دارد که حدود ۳ قرن پیش، محل اقامت مسافران بوده است. نام این کاروانسرا «کاروانسرای مادر شاه» بود اما امروزه آن را به مهمان‌سرایی به اسم مهمان‌سرای عباسی تبدیل کرده‌اند و می‌توان آن را یکی از بهترین ومنحصربه‌فردترین اقامتگاه‌های اصفهان نامید. این بنا در تاریخ ۱۵ دی ماه ۱۳۱۰ به شماره‌ی ۱۱۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. 

باغ پرندگان اصفهان یکی از دیدنی‌ترین باغ‌های پرندگان ایران است که در مساحتی بالغ بر ۵۵ هزار متر مربع، از حدود چهار هزار قطعه در ۱۳۰ گونه پرنده نگهداری می‌کند. این باغ در ۴ کیلومتری غرب پل وحید اصفهان قرار دارد و در سال ۱۳۷۵ به همت شهرداری این شهر احداث شد. محوطه‌ی داخلی باغ با زیباسازی‌های انجام‌شده روی آن، علاوه بر تامین نیازهای زیست‌محیطی پرندگان، برای بازدیدکنندگان نیز محیطی بسیار چشم‌نواز ایجاد کرده است. بر روی این باغ سقفی از تور احداث کرده‌اند که مساحت آن ۴۰ هزار متر مربع بوده و روی ۱۶ ستون با ارتفاع ۲۲ الی ۲۵ متر قرار گرفته است.

در باغ پرندگان اصفهان ۴ برکه وجود دارد و در آن از پرندگانی مانند اردک، قو، غاز و … نگهداری می‌کنند. صخره‌های ایجادشده نیز میزبان پرندگان کوهستانی و بیابانی است و شما می‌توانید کنار آن‌ها کبک پیدا کنید. در این باغ بسته به نوع پرندگان  و شرایط زندگی آن‌ها قفس‌های شیشه‌ای و آهنی تعبیه شده است و برخی از پرندگان نیز در فضای سبز جنگلی، در سراسر باغ آزادانه زندگی می‌کنند. 

عکس از:toiran361

ویژگی های اصفهان به انگلیسی

آتشگاه یا همان کوه آتشگاه اصفهان یکی دیگر از آثار تاریخی  این شهر است که از ایران باستان به یادگار مانده است. نام آن در اصل «مهربین» یا «دژ مهربین» یا «آتشکده‌ی مهربین» بود که امروزه در خیابان آتشگاه واقع در غرب اصفهان و ۸ کیلومتر مرکز شهر قرار دارد. این بنا روی کوهی در نزدیکیزاینده‌رود واقع شده و تپه‌های آن از جنس سنگ‌های رسوبی است. بافت بنای آن خشتی است و میان دو ردیف خشت، لایه‌ی نازکی از نی قرار داده‌اند تا مستحکم‌تر شود.

روی پایه‌های آن در گذشته اتاق‌هایی وجود داشت که امروزه از بین رفته‌اند. در بالای تپه بنایی گرد وجود دارد که گفته می‌شود موبدان زرتشتی آتش مقدس را درون آن قرار می‌دادند. در دوران پهلوی آتشگاه مورد بازسازی و مرمت قرار گرفته است. کوه آتشگاه در تاریخ ۱۱ آذر ماه ۱۳۳۰ با شماره‌ی ۳۸۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. 

اصفهان با قدمتی کهن، همواره در طول تاریخ مورد توجه بزرگان و حاکمان مملکتی بوده و به همین علت نیز آثار تاریخی فراوانی را در دل خود جای داده است. زاینده‌رود در قلب اصفهان جریان دارد و همین رود باعث به وجود آمدم بناهایی مانند سی‌وسه پل و پل خواجو شده است و غیر از این‌ها آثار دیگری هم در اطراف آن شکل گرفته است.

عکس از: گوگل مپ

سی‌و‌سه پل که آن را پل الله‌وردی خان هم می‌نامند، ۳۳ دهانه دارد و در دوران حکومت شاه عباس صفوی روی رودخانه‌ی زاینده‌رود ساخته شد. قدمت این پل به سال ۱۰۰۸ هجری قمری بازمی‌گردد و بعد از گذشت سه سال از این تاریخ، الله‌وردی خان اوندیلادزه گرجی مامور به پایان رساندن ساخت پل شد. در دوران صفوی سی‌وسه پل محل برگزاری مراسم جشن آب‌پاشان و همچنین مراسم خاج‌شویان ارامنه‌ی این شهر بود. سی‌وسه پل را می‌توان یکی از بهترین پل‌های جهان و شاهکار معماری ایرانی و صفوی نامید. امکان ندارد کسی به اصفهان بیاید و از سی‌وسه پل در قلب اصفهان دیدن نکند. سی‌وسه پل ۲۹۵ متر طول و ۱۴ متر عرض دارد و در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ به شماره‌ی ۱۱۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

عکس از: حمیدرضا سوهان کار

پل خواجو با ۲۴ دهانه در شرق سی‌وسه پل روی رودخانه‌ی زاینده‌رود بنا شده است. گفته می‌شود این پل در سال ۱۰۶۰ هجری قمری، در زمان حکومت شاه عباس دوم ساخته شده است. در میانه‌ی این پل، ساختمان مخصوصی برای اقامت موقت شاه صفوی و خانواده او ساخته شده بود که به «بیگربیکی» شهرت دارد. طول پل خواجو ۱۳۳ متر و عرض آن ۱۲ متر است و معماری و کاشی‌کاری‌های بسیار زیبا و شگفت‌انگیزی دارد.

عکس از: کارناوال

پل خواجو چند نام دیگر نیز دارد اما چون در محله‌ای به همین نام واقع شده، بیشتر آن را به اسم خواجو می‌شناسند. در گوشه‌های ضلع شرقی این پل دو شیر سنگی قرار گرفته و گفته می‌شود نمادی از سپاهیان بختیاری است که محافظ اصفهان و زاینده‌رود بودند. این اثر در تاریخ ۱۵ دی ماه ۱۳۱۰ با شماره‌ی ۱۱۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

عکس از: رسول عباسی

کلیسای وانک یا کلیسای آمنا پرکیچ در محله جلفای اصفهان قرار دارد و یکی از کلیساهای تاریخی ارامنه‌ی این شهر است. این کلیسا در مساحتی بالغ بر ۸۷۳۱ متر مربع در دوران حکومت شاه عباس دوم بنا شده است. ساختمان کلیسا فقط ۳۸۵۷ متر مربع از این فضا را اشغال کرده و بقیه‌ی آن را فضای سبز و باغ وانک تشکیل می‌دهد. برج ناقوس کلیسا ۳ طبقه است و در طبقه‌ی دوم ساعتی به وزن ۳۰۰ کیلوگرم قرار داده‌اند. گنبد این کلیسا مانند گنبد مساجد ایرانی در عصر ساخته شده است. روی دیوارها، طاق‌نماها، طوق گنبد و داخل گنبد نیز نقاشی‌هایی با رنگ روغن ترسیم شده و طلاکاری‌ها و تذهیبی که در تزئین این کلیسا به کار رفته، در میان دیگر کلیساهای ارامنه منحصربه‌فرد است. کلیسای وانک اصفهان در تاریخ ۱۵ دی ماه ۱۳۱۰ با شماره‌ی ۸۵ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

عکس از: خبرگزاری ایسنا اسماعیل زاده

باغ گل‌های اصفهان مجموعه‌ی بزرگ تفریحی، فرهنگی، آموزشی و تحقیقاتی است که در حاشیه‌ی جنوب شرقی میدان بزرگمهر و در نزدیکی رودخانه‌ی زاینده‌رود تاسیس شده است. این باغ شامل باغ صخره‌ای، باغ ایرانی، باغ گیاهان دارویی، باغ رز، چنیدن آب‌نما، برکه، آمفی‌تئاتر در فضای باز، مجموعه‌ی پرچین، طرح فرشی ایرانی و غیره می‌شود. شما در این باغ می‌توانید شاهد معماری اصیل ایرانی نیز باشید، چون در ساخت این باغ از سبک باغ‌های ایرانی قدیمی هم استفاده شده است. اگر به اصفهان رفتید، حتما سری به این باغ بزنید و از زیبایی‌های طبیعی آن لذت ببرید.

قلعه‌ی سارویه که نام‌های دیگری مانند کهن‌دژ و تپه اشرف نیز دارد، در کنار پل شهرستان و ضلع شمالی زاینده‌رود قرار دارد. گفته می‌شود در این بنا کتاب‌های زیادی نگهداری می‌شد و در حمله‌ی اعراب به ایران ویران شد و امروزه تنها بقایای آن به صورت تپه‌ای باقی مانده که مردم آن را تپه‌ اشرف می‌نامند. برخی از تاریخ‌شناسان قدمت این بنا را به تهمورس، سومین پادشاه سلسله‌ی پیشدادیان نسبت می‌دهند. اما برخی دیگر معتقدند این بنا در دوران گشتاسب، از پادشاهان کیانی ساخته شده است.  این اثر در ۲۶ ابان ۱۳۷۵ به شماره‌ی ۱۷۷۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

تونل آکواریوم ناژوان اصفهان به‌عنوان اولین و بزرگ‌ترین تونل آکواریوم کشور به صورت مشارکتی با سرمایه گذار خارجی ارتفاع منهای ۶ متر زیرزمین احداث شده است. این تونل ناژوان شامل ۳۳ آکواریوم است. گونه‌های مختلف آبزیان، ماهیان آب‌های شور و شیرین، ستاره‌های دریایی از پنج اقیانوس دنیا در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفته است.این مجموعه شامل ۳۳ آکواریوم پنج تا ده متری است و به صورت دنیای ۳۵ متری زیرآب، حجم ۱۰۸۰ مترمکعب آب را در خود جای می‌دهد و شهروندان می‌توانند در کنار و بالای سر خود زیباترین و کمیابترین گونه‌های دریایی را ببینند و بودن در فضای اقیانوس را تجربه کنند.

عکس از: مجیدحجتی

حال که با مهم‌ترین بناها و جاذبه‌های تاریخی و دیدنی های مشهور این شهر آشنا شدید می‌توانید حتما به این شهر زیبا با آشنایی بیشتری سفر کنید.

اصفهان همیشه پذیرای گردشگران از سراسر شهرهای جهان بوده است و سفر به این شهر در هر زمانی جذاب است پس اگر قصد سفر به این شهر را دارید جالب است بدانید که کجارو علاوه بر معرفی جاذبه‌های اصفهان امکان جستجو برای انتخاب بهترین و ارزان‌ترین بلیط هواپیما به این شهر را برای شما مسافران فراهم کرده است. جستجوی آسان و تنوع قیمت بلیط‌ها از ده‌ها فروشنده معتبر، به شما این امکان را می‌دهد تا ارزان‌ترین بلیط به مقصد مورنظرتان را پیدا کنید.

عکس کاور از: irantravelingcenter

5,880,000 تومان


7 روز و 6 شب

7,445,000 تومان


8 روز و 7 شب

2,465,000 تومان


3 روز و 2 شب

کپی بخش یا کل هر کدام از مطالب کجارو تنها با کسب مجوز مکتوب امکان پذیر است

تولید و توسعه نرم افزار کجارو توسط شرکت آویژه انجام می‌شود

ویژگی های اصفهان به انگلیسی
ویژگی های اصفهان به انگلیسی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *